Test papierowy

Szczegóły

Nadrzędna kategoria: Łuczniczy sprzęt myśliwski

Kategoria: Regulacja sprzętu

Opublikowano: niedziela, 11, grudzień 2011 11:44

PK

Odsłony: 556

Celem przeprowadzenia testu papierowego, jest sprawdzenie zachowania strzały tuż po opuszczeniu łuku - kiedy jej ewentualne aberracje są najsilniejsze, oraz na takim ustaleniu ustawień łuku i parametrów strzały, by aberracje te nie występowały.

Test papierowy przeprowadza się, strzelając do maty przez rozpiętą na ramce płaszczyznę nie bardzo grubego papieru (gazeta, papier do pakowania,...) Matę należy umieścić za ramką z papierem w takiej odległości by można było wygodnie wyjąć strzałę (zwykle 2-3 długości strzały). Stanowisko strzelca powinno znajdować się w odległośći ok. 3m od płaszczyzny papieru. Papier powinien być umieszczony na wysokości strzały i prostopadle do niej - przy naturalnym złożeniu się łucznika do strzału. Warunkiem przystąpienia do testu papierowego, jest dokonanie czynności opisanych w rozdziale "ustawienia wstępne", oraz dobranie odpowiedniej strzały, wg zaleceń producenta określonych w służących temu tabelach. W trakcie przeprowadzania testu, regulacjom bedą podlegać:

- siła łuku

- umiejscowienie nasadki strzały (nock-point) na cięciwie

oraz ewentualnie

- umiejscowienie podstawki (o ile nie została ustawiona zgodnie z centrycznością testowanego łuku w trakcie ustawien wstępnych)

Dlatego należy wcześniej przygotować odpowiednie narzędzia. Warto też zaopatrzyć się w kilka egzemplarzy strzał o tych samych, zgodnych z tabelami producenta - parametrach promienia, ale wyposażonych w różniące się wagą groty (jeśli groty są wkręcane, wystarczy jedna strzała i kilka grotów, np.: 80, 100, 125grs). Przed oddaniem strzału przez papier należy wyposażyć łuk w ten osprzęt, z którym będzie normalnie używany. Dobrze jest też przeprowadzić krótką rozgrzewkę 8-10 strzałów, dla ustabilizowania się postawy i zachowań strzelca. Jednym z bardziej istotnych elementów techniki strzeleckiej, która ma silny wpływ na wyniki testu papierowego, jest właściwe zapieranie (nie trzymanie !) uchwytu dłonią łuczną.

Uchwyt napiętego łuku zapierany jest wyłącznie środkiem poduszki podkciukowej, a główny nacisk uchwytu na dłoń usytuowany jest w dolnej części tej poduszki. Dłoń powinna być rozluźniona, bez żadnych napięć mięśniowych (oczywiście majdan łuku powinien być przypięty tzw. smyczą - do nadgarstka ręki łucznej, by podczas strzału łuk nie wypadł z ręki). Luźna, nie trzymająca, a zapierająca dłoń... zapobiega delikatnym skręceniom majdanu - które są często przyczyną niekończących się niepowodzeń testu papierowego i innych testów regulacyjnych.

Po oddaniu strzału przez papier, badamy sposób rozdarcia papieru, spowodowanego przez strzałę. Rozróżniamy kilka możliwości:

1. Rozdarcie skośne

  tył strzały z lotkami przechodzi przez papier, w miejscu usytuowanym skośnie do miejsca w którym przszedł przez papier grot
  strzały.

Rozdarcie skośne, oznacza najogólniej - łuk rozkalibrowany wielopłaszcyznowo. W pierwszej kolejności należy w takim wypadku sprowadzić rozdarcie do poziomu, poprzez regulację umiejscowieniem nock-point'a na cięciwie.

2. Rozdarcie pionowe

  tył strzały  z lotkami przechodzi pionowo nad lub pod - miejscem w którym przeszedł grot.

Rozdarcie pionowe, oznacza nieprawidłową pozycję nock-pointa:

- rozdarcie w górę - nock-point za wysoko,

- rozdracie w dół - nock-point za nisko.

3. Rozdarcie poziome

  tył strzały  z lotkami przechodzi poziomo, na prawo lub na lewo od miejsca w którym przeszedł grot.

Rozdarcie poziome, oznacza nieprawidłowo dobraną siłę łuku, lub podstawkę nie ustawioną wg zasad centryczności opisanych w rozdziale "ustawienia wstępne"

- rozdarcie w lewo - siła łuku zbyt duża, powoduje zbyt miękkie zachowanie się strzały

Gdy zachowanie się strzały jest zbyt miękkie, niwelację tego problemu, oprócz zmniejszenia siły łuku, możemy wspomagać przez:

- zmniejszenie masy grotu

- zastosowanie cięższej nasadki

- skrócenie strzały

- zwiększenie długości lotek

- zastosowanie oklejki (wraps) pod lotkami

- oddalenie punktu podparcia strzały - od cięciwy (podstawki z overdraw)

- dobranie strzały o większej sztywności (np zamiana strzały o spine=400, na strzałę o spine=340)

- ew. korektę centryczności przez przesunięcie podstawki w kier. majdanu

- rozdarcie w prawo - siła łuku za mała, powoduje zbyt sztywne zachowanie się strzały

Gdy zachowanie się strzały jest zbyt sztywne, niwelację tego problemu, oprócz zwiększenia siły łuku, możemy wspomagać przez:

- zwiększenie masy grotu

- zastosowanie lżejszej nasadki

- zamianę strzały na dłuższą

- cofnięcie punktu podparcia strzały w kierunku cięciwy (podstawki z overdraw)

- zmniejszenie długości lotek

- dobranie strzały o mniejszej sztywności (np zamiana strzały o spine=300, na strzałę o spine=340)

- ew. korektę centryczności przez odsunięcie podstawki od majdanu

Przy niwelowaniu rozdarcia poziomego, zaleca się jednak regulację siłą łuku a nie ustawieniem podstawki. Regulacja podstawką, może dać pożądany efekt w wypadku jeśli wcześniej nie ustawiono jej zgodnie z właściwą centrycznością danego łuku. Czasem też zdarza się tak, że  rzeczywiste parametry łuku zgadzają się z danymi katalogowymi co do milimetra natomiast - niezależnie od ustawienia podstawki występuje rozdarcie poziome, którego nie można się pozbyć. Wtedy - jeżeli mamy pewność, że strzała nie zawadza o nic przy wyjściu - najczęstszym problemem jest niewłaściwa proporcja długości pomiędzy rozwidlonymi kablami Yoke'a.

4. Brak rozdarcia

  tył strzały  z lotkami przechodzi dokładnie w miejscu w którym przeszedł grot.

  Taki efekt zachowania strzały - jest celem wszystkich regulacji i ustawień dokonywanych w trakcie testu papierowego i
  oznacza idealną konfigurację siły łuku i parametrów strzały.

Test papierowy zdarza się, że kończy się po paru próbach - uzyskaniem przestrzeliny bez rozdarcia, ale niekiedy są to dni lub tygodnie cierpliwej regulacji i próbowania wielu wariantów konfiguracyjnych, szczególnie wtedy - gdy zbyt pobieżnie przeprowadzimy ustawienia wstępne łuku. Wielu łuczników zniechęconych brakiem szybkiego sukcesu w teście papierowym - rezygnuje i wszelkie nieprawidłowości zachowania strzały kompensuje ustawieniami celownika, co nie przeszkadza im w precyzyjnym strzelaniu z tej samej odległości oznaczonej, przy dużej powtarzalności zachowań.

W strzelaniu na nieoznaczone odległości (np. FITA Field, 3D, łowiectwo) - to zaniechanie zwykle prowadzi do pogorszenia precyzji strzału, bo doregulowując celownik do oszacowanego dystansu lub korzystając z wielopinowego, nieregulowanego celownika - nie jesteśmy w stanie przewidzieć odchyłek bocznych jakie na różnych odległościach generuje rozkalibrowany łuk.

• « poprz.